Met een knal sprong het glas van het zijraam van mijn Subaru Forester, en de scherven lagen op mijn schoot en bij mijn voeten. Ik schrok. Het was net alsof ik beschoten was. Het was vroeg in de avond, het regende en ik kwam net de Heinenoordtunnel uit. Ik belde Carglass. Deze konden me niet helpen, want ze hadden geen zijruit van een Forester op voorraad. Een nood-ruit werd ook lastig, vanwege het ontbreken van raamstijlen bij mijn auto. Een tikkie nijdig brak ik het telefoongesprek af en belde Gertjan van der Velde, mijn dealer. Deze had wel een oplossing. Ondanks het late uur: “Breng je auto maar hierheen, dan staat’ie droog binnen, dan krijgt u van mij een vervang-auto. Morgen kijken we dan verder” Hij zei toen nog ‘u’ tegen me.
Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag, ergens rond het middaguur belde hij. “Uw auto is klaar” Ik was stomverbaasd, zeker toen bleek, dat Gertjan een ruit uit een nieuwe Forester showmodel had gehaald, teneinde mij weer snel op weg te helpen.
Echte service bestaat nog. Tot één april, en dat is geen grap. Daarna zal een dergelijke service niet meer te vinden zijn.
Want vorige week kreeg ik een brief, dat Gertjan dan gaat afbouwen, om uiteindelijk te stoppen. Met pensioen. En dat vind ik doodzonde, alhoewel ik het hem natuurlijk van harte gun. Maar wat me een beetje dwarszit is de manier waarop. Een briefje. Waar huisartsen en kantoormedewerkers vaak uitgebreide afscheidsrecepties krijgen, krijgt hij slechts een vertrek met stille trom. En dat klopt niet,
daarom dit verhaal.