Ons cabriootje is ingeruild. Na jarenlang lol te hebben gehad van het open rijden is het onvermijdelijke toch gebeurd. Het ging niet meer; het begon van alles te mankeren.
Zoete herinneringen. Samen met mijn moeder door de Alblasserwaard rijden, met de kap open en Elly opgevouwen achterin. Ma had het helemaal naar haar zin en praatte honderduit. Toen een echtpaar ANWB-ouderen met dezelfde fietsen en dezelfde jassen naast elkaar bleven rijden op een smal weggetje, liet ma haar ongenoegen duidelijk blijken: “Kijk, die grijze stokduiven nou toch:. Alleen op de wereld en gewoon naast elkaar blijven fietsen!” “Ma, dit is een cabrio; ze kunnen je horen, hoor!” De stokduiven maakten ruimte om te passeren, maar keken niet echt blij. Ma zat naast me te lachen. “Dat weet ik, jongen”, zei ze, toen we een stuk verder reden.
Na zeven jaar trouwe dienst besloten we, dat het tijd werd voor wat anders. Het hoefde ook geen cabrio meer te zijn. We hadden die lol gehad, maar het was genoeg geweest.
Auto’s kopen voor en met Elly is echter geen simpele opgave. Ze is moeilijk doordat ze niet moeilijk wil zijn. En ze weet wel, wat ze niet wil. En het mag niet teveel kosten.
Aan haar gezicht zag ik wanneer het niks ging worden. “Deze heeft prachtige lichtmetalen velgen en spiegels in de kleur van de carrosserie” lispelde dan weer zo’n gladjakker van een autoverkoper, en El zat dan met een kop naar me te kijken waar vanaf te lezen viel, dat ze totaal niet geïnteresseerd was in lichtmetalen velgen of de kleur van de spiegels.
Wanneer het jongmens zich dan vervolgens over mijn onwennig achter het stuur zittende lief heen kronkelde om een knopje aan te wijzen, zag ik benauwde oogjes mij smekend aankijken: “mag ik weg!?”
Onze vertrouwde automan Gertjan van der Velde deed dat soort dingen nooit. Maar Gertjan gaat stoppen. Zijn bedrijf staat te koop.
Uiteindelijk, na een paar lastige zoekdagen bij allerlei autodealers, vonden we een Suzuki, die El’s goedkeuring kon wegdragen. Vooral vanwege de leuke blauwe kleur. En goedwerkende parkeersensoren. De verkoper was een wat oudere man, die wel iets van Gertjan had. Hij was bescheiden, rustig en kroop niet over Elly’s schoot om knopjes aan te wijzen. En hij luisterde, iets waar andere verkopers nog veel moeite mee hebben.
Maar hij had niet het typerende lachende ringbaardje van Gertjan. Dat gaan we wel missen.