Eens in de twee jaar krijg ik van de rijksoverheid een zelfafnametest om te laten controleren of ik darmkanker heb. Hiertoe dien ik een staafje in een door mij geproduceerde drol te prikken en op te sturen in een speciaal kokertje. Dat klinkt simpeler dan het is. Ons toilet is hier niet geschikt voor. Wij hebben een modern toilet, waarbij de uitwerpselen direct de diepte ingaan en niet landen op een zogenaamd ‘nakijkertje’, zoals vroeger. Het ‘nakijkertje’ is een plateautje in de pot, waar de drol even op kan uitrusten, voordat hij aan de grote reis naar het riool begint. Ideaal om nog even om te kijken naar de restanten van een copieuze maaltijd, alvorens door te trekken. Of om er met een teststaafje in te prikken. Op wel vier posities.
Maar, zoals gezegd, wij beschikken niet over een dergelijk beschouwend toilet. Dus ik moest iets verzinnen om mijn hoop nog vóór de frisse duik in het water op te vangen, want met een schepnetje de natte drol uit de diepte opvissen leek me ook geen goede optie. Mijn opvangkeuze viel op een afgewassen bakje van de chinees. Dus de zelfafnametest vlug doorgelezen en met het bakje richting toilet. Dat viel niet mee, al zittend met een bakje tussen de benen door naar achteren teneinde de poep op te vangen, en dan persen en goed vasthouden. Bij het persen wil er wel eens wat plas meekomen, en dat mag weer niet in het bakje komen. Die natte hand kan gewassen worden. Met een rood hoofd produceerde ik wat testmateriaal en moest dit ook nog weer onder mij vandaan zien te krijgen zonder het bakje zo te kantelen, dat ik weer opnieuw zou moeten beginnen of de test op de vloer van het toilet zou moeten uitvoeren.
Toen deze toer uiteindelijk gelukt was, kwam ik erachter, dat het teststaafje nog op tafel in de huiskamer lag. en ik het bakje zo gauw niet ergens neer kon zetten. Dus met de broek op de enkels en een bamibakje vol poep in de hand naar de huiskamer geschuifeld, schaterend gadegeslagen door mijn lieve echtgenote, die stellig weigerde mij bij mijn getob te helpen. (“Ik vind het veel te leuk om het te bekijken, en je stinkt te veel”) Vervolgens het staafje in de hoop geprikt (op vier plaatsen) en in het bijbehorende buisje gestopt. Daarna de terugreis, al schuifelend naar de wc om het Chinesen-bakje te legen en mijn kont af te vegen. Chinees eten uit zo’n bakje heeft sindsdien toch een bijsmaakje…
Na stap 1, het nemen van het monster, en stap 2, het invullen van een formulier, volgde stap 3: De boel opsturen. Dit moest geen probleem zijn, ware het niet, dat uit de daarbij vermelde informatie bleek, dat de test op de dag van het produceren verzonden moest worden, maar dan wel op maandag, dinsdag, woensdag dan wel donderdag, omdat anders het materiaal bij aankomst in het laboratorium onbruikbaar zou zijn.
Het was vrijdagmorgen.
Shit!