“En, hoe was uw kerst? Gezellig met uw familie doorgebracht?” Een standaardbegin van een gesprek met een patiënt na de kerstdagen. Voor me op de massagebank lag een oude man op zijn buik, met de typerende gerimpelde slappe ouwemannenbillen. “Het was geweldig!” antwoordde de oude baas en hij lachte. Hij lachte zo hard, dat mijn nieuwsgierigheid werd gewekt. “Wat is daar zo grappig aan?” vroeg ik. De man schokte nog even na. “Ik heb de kerst helemaal alleen doorgebracht. Op eerste kerstdag heb ik bij de Chinees om de hoek lekker eten gehaald en ik had al eerder een heerlijk drankje en een forse ijstaart gekocht. Allemaal voor mezelf, goedkoop en genoeg voor twee dagen.” Ik zweeg even, want zag een eenzaam tafereel voor me. Een man alleen met een bordje bami en niemand om samen de kerst mee te vieren. “Maar dat is toch helemaal niet om te lachen?” hernam ik het gesprek. “Tuurlijk wel, jongen”, zei de oude baas, “Want ik had speciaal voor de kerst een ‘kerst-app’ aangemaakt!” Ik was even uit het veld geslagen. “Een kerst-app?” Zijn buik schudde weer van het lachen. “Inderdaad, een kerst-app. In die app zaten mijn zoon en dochter en alle kleinkinderen. Ik had mijn laptop op tafel voor me neergezet, en kon alles volgen. Zoals die gasten opgedirkt bij het kerstdiner van de andere grootouders zich kapot verveelden en telkens op hun telefoontjes met mij zaten te chatten, terwijl die andere grootouders zich groen en geel zaten te ergeren. En ze aten niet al het ijs voor mijn neus op!” Hij lag nu onbedaarlijk te bulderen. Mijn oudste kleinzoon liet me zelfs de sjagrijnige kop van die trut van een oma zien, terwijl ze hem gelastte zijn telefoontje nou eens neer te leggen!” Hij proestte het uit, “En die knul met zijn meest onschuldige gezicht: ‘maar oma, ik praat met opa de Jong, want die is zo eenzaam met de Kerst!’ En toen draaide het zijn toestelletje zo, dat ik dat onweer-smoel van dat mens kon zien, geweldig!” 
Ik kon er ook wel om lachen en rondde de behandeling af. “Dus volgend jaar gaat u die kerst-app weer gebruiken?” De man schudde zijn hoofd. “Nee, dan komen ze allemaal bij mij en neem ik ze gewoon mee naar de Chinees om de hoek. Gezellig, alleen vind ik het wel fijn, wanneer die gasten dat telefoontje dan even gewoon met rust laten…”