Ik had ooit bezit van haar genomen, zoals zij van mij. Al heel lang geleden. Na onze eerste ontmoeting waren we gewoon bij elkaar gebleven. Maar ons lijfelijk bezit zou verdwijnen, op den duur. Nu zat ik naast haar te herinneren. Het was een warme zomer, die matig werd bestreden door zacht zoemende airco\u2019s. De kamer was bijna gezellig, maar niet eigen. Ik was slechts een bezoeker, die \u2018s avonds weer de eenzaamheid opzocht. Zij was slechts een bezoeker op weg naar ooit.<\/p>\n
Er werd zacht vragend op de deur geklopt en zonder op een antwoord te wachten kwam een wat oudere dame de kamer binnen. \u201cIk kom Liesbeth verzorgen.\u201d Ik knikte en zuchtte, want ik had nog wat langer van het moment willen genieten. \u201cWilt u erbij blijven?\u201d Dat wilde ik. De dame begon vakkundig maar zachtaardig mijn Liesbeth uit te kleden. \u201cMisschien wilt u me even helpen?\u201d Ik stond op en hielp, onhandig, maar zo liefdevol als ik kon. Haar broze lijf was nog steeds mooi, ondanks de tekenen van veroudering. Haar ogen glinsterden nog, zoals in mijn herinnering. We wasten haar prachtige rimpels. Ik deed het meest intieme deel: haar gezicht. Ze glimlachte naar me. Een vermoeide glimlach. Ik depte haar voorhoofd droog. Haar wangen en voorzichtig haar oogleden. \u201cO, je bent nog niet droog achter je oren!\u201d, grapte ik. In mijn ogen had ze nog steeds iets kinderlijks, ondeugends. De dame glimlachte ook. Verlegen haast, omdat ze besefte getuige te zijn van een intiem moment. Buiten klonk een sirene. Ver weg. Ik waste voorzichtig haar nu slappe, maar eens zo volle borsten. Tilde ze voorzichtig \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n op ter inspectie op smet-plekken. Belangrijk, want ondanks de airco was het toch warm. Samen met de dame droogde ik voorzichtig het broze perkament. \u201cIk pak even een schoon nachthemd,\u201d zei de dame, terwijl ze naar de kast liep. Liesbeth probeerde iets te zeggen. Ik begreep haar. \u201cMogen we even alleen zijn?\u201d De dame keek om en begreep. \u201cU kunt het verder alleen?\u201d Ik knikte, Liesbeth knipperde bevestigend\u00a0 met haar ogen. De dame ging. Mijn lief stuurde me met een ondeugende blik in haar ogen naar de deur. Ik deed deze op slot. Het ziekenhuisbed stond nog in de hoge stand voor de verzorging. Ik liet het zakken om gemakkelijk naast mijn lief te kunnen gaan liggen. Ze keek me aan. \u201cBloot\u2026\u201d fluisterde ze. Ik begreep, twijfelde niet,\u00a0 <\/span>kleedde me helemaal uit. Even later lagen we tegen elkaar aan, zoals we zo vaak gelegen hadden. Haar hoofd rustte op mijn schouder. Ze keek me vragend aan: \u201cNet als toen, weet je nog?\u201d Ik wist nog. Ze zuchtte. Ze wilde het nog eens horen.<\/p>\n \u201cJe was toen zwanger van ons eerste meisje\u2026\u201d, begon ik. Ze sloot haar ogen en ademde rustig. Dat wilde ze. Ik vertelde zachtjes verder: \u201cWe waren zielsgelukkig. Op een zinderende hete dag als vandaag reden we naar het strand. De lucht was niet eens helder blauw, eerder blauwwit, zoals vaak op van die hete zomerdagen. De hitte deed de lucht trillen. In de verte leek een fiets de weg niet te raken door de luchtspiegeling.\u201d Mijn lief knipperde met haar ogen, alsof het licht van de zon in haar gedachten haar verblindde. \u201cEen Fata Morgana\u2026\u201d, fluisterde ze. \u201cWe hadden de raampjes van onze oude Ford open, want die had geen airco.\u201d Het was net of ze sliep, maar de pauze opende haar ogen. Snel vervolgde ik mijn terugblik: \u201cDe speciale zoetige droge geur van de oogst kwam overweldigend binnen. De boeren waren aan het oogsten. Grote machines; combines, waarop in grote letters \u2018New Holland\u2019 stond, spuugden het graan in de meerijdende bakken, getrokken door enorme tractoren. Ze gleden langzaam over de akker met grote stofwolken achter zich. Het zou kunnen gaan onweren, dus er was haast geboden om alles op tijd binnen te krijgen. Boven de akker stond een roofvogel te bidden tot de stofwolk zou optrekken en de muizen zich niet meer zouden kunnen verstoppen onder de lange korenaren.\u201d Ik kreeg een droge keel. Gelukkig kon ik, zonder haar rust te verstoren, n\u00e8t bij het bekertje water, dat naast het bed op het nachtkastje stond. Na een slokje schraapte ik mijn keel. Liesbeth bewoog, alsof ze aandrong op de rest van het verhaal. \u201cBij het strand moesten we zoeken voor een plekje. Uiteindelijk liepen we met onze strandtassen vol handdoeken en lekkers over het hete strand. Jij had je dunne jurkje uitgedaan. Je felgekleurde bikini verborg je zwangerschap niet, zoals anderen het in die tijd wel deden middels verhullende badpakken. Ik liep trots naast je in mijn saaie blauwe zwembroek. En iedereen keek naar je. Velen keken afkeurend.\u201d\u00a0 <\/span>Ik zuchtte, zag het weer voor me. \u201cHet viel ons op, dat het een bende was op het strand. Veel herrie, de mensen zaten hutje mutje op elkaar en daartussen lag allerlei zwerfvuil. Chips-zakjes, luiers, flessen, lege blikjes, oud brood, geschreeuw. We liepen verder, op zoek naar rust, respect en reinheid.\u201d Ik nam weer een slokje, \u201cUiteindelijk vonden we die\u2026\u201d Liesbeth kreeg een glimlach op haar gezicht. \u201cGeen troep, geen herrie en veel minder drukte!\u201d De glimlach bleef. \u201cWe legden onze handdoeken neer op een mooie plek, juist tegen de duinrand aan en ik groef een kuil in het hete zand voor je zwangere buik. Toen wees jij met een ondeugend lachje opzij. Toen zag ik pas, dat we op het naaktstrand waren beland!\u00a0 Ik wilde al opstaan toen jij je bikini gewoon uit deed, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.\u201d Ik glimlachte nu ook. \u201cJe liet mij daardoor geen keus!\u201d De herinnering liet even een stilte vallen. \u201cJe ging, haast provocerend, eerst met je hoofd op een opgevouwen handdoek als kussen pontificaal met je buik omhoog liggen en vroeg me je in te smeren, vooral de gebieden waar nooit zon kwam. Je borsten, zich vullend voor de taak, die hen te wachten stond, waren groot, geaderd en stevig. De enorme tepelhoven diepbruin. Over je buik liep vanaf je als een amandel op een gevulde koek omhoog stekende navel een verticale donkere streep omlaag. Waarschijnlijk ging je bewust zo liggen, om mij te pesten, maar het kon me opeens niks meer schelen!\u201d De terugblik liet me zelfs op dat ziekenhuisbed in het hospice\u00a0 niet onberoerd. En dat voor een oude man als ik! \u201dIk had om me heen gekeken, maar niemand had mijn staat van opwinding opgemerkt. \u201cIk ging voor de zekerheid maar op mijn buik liggen. Jij smeerde mij in, heel teder. Je besteedde vooral veel aandacht aan mijn bleke billen. Die zouden volgens jou anders snel verbranden.\u201d Ze deed even haar ogen open met weer even die glinstering van toen. \u201cLater ging jij op je buik liggen met ons kindje in de kuil. Uiteindelijk durfde ik ook op mijn rug te gaan liggen. Maar niet voor lang, want jij begon mij, zacht masserend, in te smeren met zonnebrand. Daarop vluchtte ik de koele zee in, jou schaterend achterlatend!\u201d Ik nam weer een slokje, alsof ik weer de droge mond kreeg van toen. \u201cPestkop!\u201d, fluisterde ik, net als toen,\u00a0 <\/span>zachtjes in haar oor, maar ik was haar eeuwig dankbaar voor deze mooie herinneringen. Onze hemel ligt niet in de toekomst, maar in dat verleden. Even lagen we stil. Buiten ging de wereld verder. Liesbeth leek nu echt in slaap gevallen. Ze ademde rustig. Toch ging ik verder met mijn verhaal: \u201cJij kwam niet veel later achter me aan en we speelden in het water als jonge honden. Het koele water op onze naakte lijven voelde geweldig!\u201d Ik sloot ook even mijn ogen met die herinnering: \u201cWe gingen verder de zee in tot we niet meer \u00a0konden staan en zweefden op de golven van de liefde.\u201d Even veranderde haar ademhaling; ze werd nu toch even wakker. Ze kneep in mijn hand en fluisterde: \u201cSchelp\u2026\u201d Ik begreep haar, zoals we elkaar altijd begrepen hadden. Ik had voor haar toen op de terugweg bij een souvenir-winkeltje een grote schelp gekocht, zodat ze, wanneer ze die aan haar oor zette, de branding zou kunnen horen ruisen. \u201cMorgen neem ik hem mee!\u201d, beloofde ik. Er zou geen morgen komen. Ze stierf in mijn armen aan het strand. De schelp heb ik de volgende morgen naast haar op haar kussen in de kist gelegd, zodat ze het geruis van de zee voor eeuwig zou kunnen horen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ik had ooit bezit van haar genomen, zoals zij van mij. Al heel lang geleden. Na onze eerste ontmoeting waren we gewoon bij elkaar gebleven. Maar ons lijfelijk bezit zou verdwijnen, op den duur. Nu zat ik naast haar te herinneren. Het was een warme zomer, die matig werd bestreden door zacht zoemende airco\u2019s. De […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-3050","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3050","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3050"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3050\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3053,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3050\/revisions\/3053"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3050"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3050"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3050"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}