{"id":3013,"date":"2023-08-21T16:11:00","date_gmt":"2023-08-21T14:11:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.swartboek.nl\/?p=3013"},"modified":"2023-08-21T16:11:00","modified_gmt":"2023-08-21T14:11:00","slug":"zalm-roze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.swartboek.nl\/?p=3013","title":{"rendered":"Zalm-roze"},"content":{"rendered":"

We zaten een beetje besluiteloos in de \u2018gouden koets\u2019 voor de deur bij ome Arie. We beseften, dat onze zoektocht met het verstrijken van de tijd steeds hopelozer werd.\u00a0<\/span>\u201cHoe snel kan zo\u2019n Staverse jol eigenlijk varen?\u201d, vroeg ome Arie. Ik wist het ook niet precies, maar gokte: \u201cHooguit zo\u2019n tien kilometer per uur, afhankelijk van de wind?\u201d Ik startte de motor en reed langzaam weg. \u201cEn het heeft behoorlijk gewaaid, de laatste dagen.\u201d Mijn bijrijder zweeg. \u201cMaar wanneer het te hard waait is het verstandiger niet te gaan zeilen.\u201d Dit zei ik meer om hem niet alle hoop te ontnemen. \u201cStrijensas proberen?\u201d Hij knikte, waarop ik gas gaf richting de bedoelde uithoek van de Hoeksche Waard. Ome Arie genoot minder van de rit dan de eerste dagen. Hij zat wat stilletjes voor zich uit te staren. Vanwege de te verwachten drukte op de provinciale weg richting Kiltunnel (Dit vanwege de afsluiting van de Heinenoordtunnel) vermeed ik deze en reed binnendoor langs Klaaswaal over Numansdorp richting Strijen. En daarvandaan naar \u2018het Sas\u2019. Er was weinig te beleven in het kleine haventje. We keken of we ergens een Staverse jol zagen, maar wilden net teleurgesteld afdruipen, toen een bekende gestalte op ons met kleine dribbelpasjes op ons af kwam. Nicht Arie! Die had ik sinds de 75e verjaardag van ome Arie, drie jaar geleden, niet meer gezien. \u201cOme Arie, wat moet u nou hier?\u201d Hij omhelsde de aangesprokene hartelijk. Deze reageerde, als altijd bij al teveel intimiteit, ietwat verlegen. \u201cArie, knul, wat doe jij dan hier?\u201d De \u2018knul\u2019 schudde mij ook hartelijk de hand. \u201cWij zijn naar de \u2018Canal Pride\u2019 in Amsterdam geweest! Met de boot!\u201d In de verte kwam nu ook Herman, de man van Arie, aangelopen. Ook diens begroeting was allerhartelijkst: \u201cKom even aan boord, dan zet ik een bakkie koffie!\u201d Dat leek ons wel een best plan, dus we volgden het verliefde stel de steiger op. In de laatste box lag de zalmschouw (eh, zalmdrijver), die vroeger ooit van Ome Arie was geweest. Helemaal roze geverfd en met een regenboogvlag achterop. De oude veehouder stond als aan de grond genageld: \u201cWa-wa-wat heb je met m\u2019n boot gedaan?\u201d stamelde hij. De heren keken hem trots aan: \u201c zoals gezegd; we zijn naar de Canal pride in Amsterdam geweest. Deze kleur is daar speciaal voor: zalm-roze!\u201d Ome Arie stond met zijn mond open naar adem te happen. \u201cKoffie, oom en meneer Ype?\u201d Herman ging direct in de weer met een fluitketeltje. Ik kon mijn lachen niet inhouden om het gezicht, waarmee hij aan boord van het liefdesbootje stapte. Hij keek even rond, of niemand hem gezien had en dook toen letterlijk onder de grote buiskap, bang in het roze vaartuig gezien te worden. Nicht Arie had een beetje medelijden met zijn oom. \u201cDeze winter krijgt hij weer zijn oorspronkelijke kleuren terug, oom\u201d, troostte hij! De oom zuchtte van verlichting. \u201cHet was alleen maar, omdat we nu een keer tijd hadden om met de boot naar Amsterdam te gaan voor de Pride\u2026\u201d \u00a0 <\/span><\/p>\n

De koffie smaakte uitstekend, en Herman zou Herman niet zijn, wanneer hij er niet iets lekkers bij tevoorschijn kon toveren; zelfgebakken koekjes. \u201cZe beginnen wel wat oud te worden, maar zijn redelijk eetbaar gebleven in het oude koekblik van mijn oma\u201d, verontschuldigde hij zich nog.\u00a0<\/span><\/p>\n

Al snel kwam het gesprek op onze zoektocht naar Juffrouw Jet. \u201cEen beetje verliefd, ome Arie?\u201d, plaagde neef Arie. Oomlief kreeg een beetje een kleur: \u201cNee, natuurlijk niet, ik ben getrouwd!\u201d Herman deelde grijnzend nog een koekje uit. \u201cIk, eh, we vinden haar gewoon een leuk mens!\u201d Ik knikte ter ondersteuning van mijn nu toch wat verlegen vriend. Neef Arie sloeg zijn oom vriendschappelijk op de schouder: \u201cWe plagen je alleen maar, oom!\u201d Deze kon er nu ook wel om lachen. Het gesprek kwam weer terug op onze missie. \u201cWe hebben inderdaad een hele fraaie Staverse jol gezien!\u201d Weer een spoor! \u201cGisteren in Middelharnis.\u201d De ander knikte: \u201cWe hebben nog even met die aardige dame gekletst. Inderdaad, aardige vrouw!\u201d Wij waren \u00e9\u00e9n en al oor. \u201cZe lag daar een paar dagen \u2018verwaaid\u2019\u201d. (Dat is, wanneer een schip niet verder kan in verband met te harde wind)<\/span><\/p>\n

\u201cNog een bakkie?\u201d Dat wilden we wel, dus Herman ging weer koffie inschenken. \u201cWeten jullie ook, waar ze naartoe is gegaan?\u201d, vroeg ik, stiknieuwsgierig. De heren schudden het hoofd: \u201cNee, niet naar gevraagd!\u201d Ome Arie ging teleurgesteld zijn pijp zitten stoppen. Ik volgde, even teleurgesteld, zijn voorbeeld. \u201cZo komen we niet verder.” We dronken onze koffie. \u201cMaar we willen wel helpen zoeken!\u201d zeiden de varensgasten in koor, \u201cWe hebben toch nog even vakantie!\u201d Dat aanbod deed ome Arie weer opklaren. \u201cDat zou fijn zijn, want door alle wegafsluitingen kunnen w\u00edj heel moeilijk naar Den Bommel of Stad aan het Haringvliet gaan.\u201d, merkte ik op. Ome Arie knikte. Onze zoektocht zou wellicht dan toch nog wat op kunnen gaan leveren. Tevreden stapten we nadat onze pijpjes waren opgerookt, van boord, maar vergaten de heren niet op het hart te drukken, vooral Juffrouw Jet\u2019s telefoonnummer te vragen, mochten ze haar vinden.\u00a0<\/span><\/p>\n

Zo bleek Strijensas toch een goede keuze, concludeerden we, eenmaal terug op weg naar Oud-Beijerland.\u00a0<\/span><\/p>\n



<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

We zaten een beetje besluiteloos in de \u2018gouden koets\u2019 voor de deur bij ome Arie. We beseften, dat onze zoektocht met het verstrijken van de tijd steeds hopelozer werd.\u00a0\u201cHoe snel kan zo\u2019n Staverse jol eigenlijk varen?\u201d, vroeg ome Arie. Ik wist het ook niet precies, maar gokte: \u201cHooguit zo\u2019n tien kilometer per uur, afhankelijk van […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,10],"tags":[],"class_list":["post-3013","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie","category-ome-arie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3013","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3013"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3013\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3014,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3013\/revisions\/3014"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3013"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3013"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3013"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}