Het was een prachtige dag. Door het zonlicht kleurde de sneeuw witter dan wit en ik zag veel zonnebrillen op het ijs. Er werd druk geschaatst op een vijver vlakbij mijn appartement. De vrolijke gezichten waren een verademing in de dagen van klagen en chagrijn. Opeens zag ik ome Arie. Hij liep met een hond aan een riempje. Een teckel. \u201cZo, ome Arie, carnaval aan het vieren?\u201d Hij keek verbaasd om. \u201cGoeiemorgen, meneer Ype! Carnaval aan het vieren? Hoezo?\u201d \u201cVanwege dat worstenbroodje aan een touwtje!\u201d lachte ik, maar ome Arie deelde mijn humor niet. \u201cDat is niet mijn hond, dat beest is van schoonzus Agaath.\u201d Het klonk weinig enthousiast. \u201cZe passen bij elkaar: net zo eigenwijs!\u201d Ik knikte, want ik heb ooit zelf teckels gehad. \u201cMooi, h\u00e8, die ijspret\u201d, wees ome Arie, en er kwam een glimlach op zijn verweerde kop. \u201cJa, geweldig, ome Arie! Eindelijk hoor en zie ik weer lachende mensen!\u201d De teckel deed een plas. Een klein geel plekje ontsierde de sneeuw. \u201cAgaath zit met haar been in het gips. Door dat mormel\u2026\u201d zuchtte de oude boer, \u201cdus nu is hij voorlopig even bij ons.\u201d Het beest leek schuldbewust omhoog te kijken. \u201cHij zag een kat en vloog vlak v\u00f2\u00f2r Agaath de spekgladde weg over. Het was een perfecte tackle! Been gebroken, net boven de enkel.\u201d \u201cZo, daar zal ze even zoet mee zijn!\u201d gemeenplaatste ik ernstig terug. De teckel ging zitten, maar de koude grond deed hem direct weer omhoog veren. Ome Arie zag het ook en schoot in de lach: \u201cJa, dat is koud aan je ballen, h\u00e8, jongen?\u201d Het beest keek besodemietert. We keken weer naar de ijspret. \u201cWaar komt die hekel aan je schoonzus toch vandaan, ome Arie? Volgens mij zit het nogal diep.\u201d Hij antwoordde even niet. Ik besloot niet aan te dringen, want mogelijk wilde hij er niet over praten. Zo stonden we even en net, toen ik huiswaarts wilde gaan, begon hij te vertellen: \u201cHet zal heus een best mens zijn, maar ze is zo eigenwijs en daarbij ook nog koppig. Ze heeft de neiging iedereen haar wil op te leggen. En ik ben een boer die \u00a0wel voor zichzelf kan denken.\u201d Ik knikte begrijpend. \u201cAanvankelijk liet ik haar maar kletsen, maar sinds de begrafenis van mijn schoonvader zijn de betrekkingen ietwat bekoeld, zullen we maar zeggen!\u201d Hij keek even opzij. \u201cZe wilde echt \u00e1lles bepalen, zogenaamd omdat haar vader het zo had gewild\u2026\u201d Wanneer hij nu een pijp brandend zou hebben gehad, zou hij een trekje genomen hebben. \u201cDe arme man moest een pak aan, terwijl hij nooit een pak droeg. Er werd klassieke muziek gespeeld, terwijl hij het liefst doedelzakken hoorde. Allemaal h\u00e1\u00e1r idee!\u201d Ik schudde mijn hoofd. \u201cNou kon ik er wel mee leven, want de beste man was toch al dood. Ik heb me er maar bij neergelegd. Je gaat op een crematie toch geen ruzie schoppen, meneer Ype?\u201d Ik begreep het, \u201cdat vind ik ook ome Arie, heel wijs!\u201d Het was even stil. Er kwam een klein vals grijnsje op ome Arie\u2019s gezicht. \u201cMaar dat ze vervolgens zijn as wilde uitstrooien over de binnenmaas ging me te ver!\u201d Ik keek hem vragend aan. \u201cMoesten we met de hele familie in een roeibootje een rot-eind roeien naar een geschikte plek, kreeg ze het deksel niet van de urn\u2026\u201d Het lachje werd nog valser. \u201cDus de hele rouwvloot weer terug. En tot op de dag van vandaag zit hij nog in zijn urn\u2026\u201d \u201cDie deksel was niet meer los te krijgen?\u201d vroeg ik, eigenlijk ten overvloede. \u201cTwee componentenlijm, meneer Ype, prima spul!\u201d Nu lachte we samen hardop. \u201cMaar, waarom heb je dat eigenlijk gedaan, ome Arie? Die andere dingen liet je toch ook gebeuren?\u201d De oude baas werd weer even serieus: \u201cDit ging me gewoon \u00e8cht te ver, meneer Ype! Mijn schoonvader uitstrooien over de Binnenmaas, het idee! Die arme man kon glad niet zwemmen\u2026.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het was een prachtige dag. Door het zonlicht kleurde de sneeuw witter dan wit en ik zag veel zonnebrillen op het ijs. Er werd druk geschaatst op een vijver vlakbij mijn appartement. De vrolijke gezichten waren een verademing in de dagen van klagen en chagrijn. Opeens zag ik ome Arie. Hij liep met een hond […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,10],"tags":[],"class_list":["post-2569","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie","category-ome-arie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2569","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2569"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2569\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2573,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2569\/revisions\/2573"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2569"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2569"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2569"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}