Op ‘ons’ bankje bij de haven zat een niet onknappe jongedame zoekend om zich heen te kijken. Ik twijfelde even, maar zette toch mijn scooter op zijn standaard, ging zitten en stopte snel mijn pijp. Wellicht zou ik haar uit kunnen roken v\u00f3\u00f3r ome Arie zou arriveren. De wind stond gunstig dus mijn duivelse plan had een redelijke kans van slagen. Helaas kwam op het moment, dat ik mijn tabak tot ontbranding kon brengen met de daarbij behorende\u00a0 enorme wolk wicht-verdrijvende rook, ome Arie aangestrompeld. En waar normaal de voor ome Arie zo typerende klompen plachten te zitten, blonken glimmend witte sportschoenen. Ik verloor bijna mijn pijp doordat mijn mond openviel van verbazing. Het juffertje sprong op en zwaaide naar hem: “Ome Arie, ik ben er al!” Mijn mond kon niet verder open. Ome Arie zakte met een diepe zucht op de naast me vrijgekomen plek en groette me als altijd: “Goeiemorgen, meneer Ype!” En tegen de jongedame: “dat is meneer Ype!” Zij groette me beleefd. “Dit is mijn lievelingsnichtje Tessa” bromde de oude baas mijn kant op, terwijl hij zijn pijp en tabak tevoorschijn haalde. Ik glimlachte, wetend, dat ieder van zijn nichtjes zijn lievelingsnichtje was, en keek, zonder iets te zeggen naar zijn sneakers en vervolgens vragend naar hem. De oude baas begreep me donders goed, maar hield zich even Oostindisch dement terwijl hij onverstoorbaar doorging met het voorbereiden van zijn rookgenot. Nadat hij zijn pijp met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht had opgestoken keek hij me aan, wijzend op zijn oogverblindend schoeisel: \u201cGisteravond van de Sint gekregen!\u201d Hij leek er toch niet helemaal gelukkig mee. Ik moest om mezelf lachen terwijl ik snedig opmerkte, dat ik niet verwachtte, dat veel mensen schoenen in hun schoen zouden hebben kregen. Mijn oude vriend reageerde met: \u201cIn mijn geval in mijn klomp, meneer Ype!\u201d Nicht Tessa begreep weinig van deze oude-mannen-humor. \u201cEn er zat ook een gedicht bij, toch, ome Arie?\u201d Haar oom knikte. \u201cDat ik, gelijk de goedheiligman bewoog als een houten Klaas, en dus zulks bij het lopen resulteerde in een donderend geraas\u201d hij lachte, \u201cof zoiets\u201d. Nichtje stond te glimmen van de napret: \u201cwij hebben alles kunnen volgen door een videoverbinding!\u201d Ik genoot van de pret van de twee. \u201cMaar toch vraag ik me af, waarom je niet gewoon op je klompen kunt wandelen, ome Arie. Dat ben je toch je hele leven al gewend?\u201d De oude boer knikte: \u201cDat ben ik wel gewend, alleen geen kilometers lang! Toen ik van de week hier vandaan kwam, had ik de blaren op mijn voeten. Die zijn nog niet helemaal over, vandaar dat ik nog steeds moeilijk loop. Door deze \u2018loopschoenen\u2019 moet het beter gaan\u2026\u201d Ik keek verbaasd van zijn schoenen naar zijn nichtje en tenslotte naar hem. \u201cLoopschoenen?\u201d \u201cLoopschoenen, om mee te lopen, dus!\u201d, beaamde onze atleet. Het nichtje keek ook, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, dat oude boeren over straat gaan rennen. \u201cIk heb er ook zo\u2019n lichtgevend hesje bij gekregen, voor s\u2019avonds!\u201d Hij nam een ferme trek van zijn pijp, hetgeen hij met een hoestbui moest bekopen. Ik wachtte even af tot hij weer op adem was. \u201cMaar je gaat toch zeker niet hardlopen?\u201d Hij keek verbaasd: \u201cWie heeft het over hardlopen? Ik heb het over gewoon lopen!\u201d \u201cLoopschoenen zijn om mee hard te lopen, te rennen, te joggen!\u201d, zei ik, een tikkie belerend. Het nichtje knikte: \u201cStoer, hoor, ome Arie, en dan ren ik gezellig met u mee!\u201d Het werd stil. Ik schoot in de lach, want Arie Gebrselassi keek nu erg besodemieterd. \u201cHardlopen? Ik vind wandelen al erg genoeg\u2026\u201d, stamelde hij. Nu begreep Tessa het misverstand ook en gierde het uit: \u201cU moet gewoon w\u00e1ndelschoenen hebben!\u201d Dat begreep hij. Hij keek een beetje wanhopig mijn kant op en daarna weer naar Tessa.\u00a0 \u201cMaar dan moet je me toch nog steeds leren hoe ik mijn veters moet strikken, Tessa!\u201d verklaarde hij de aanwezigheid van zijn favoriete nichtje\u2026.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Op ‘ons’ bankje bij de haven zat een niet onknappe jongedame zoekend om zich heen te kijken. Ik twijfelde even, maar zette toch mijn scooter op zijn standaard, ging zitten en stopte snel mijn pijp. Wellicht zou ik haar uit kunnen roken v\u00f3\u00f3r ome Arie zou arriveren. De wind stond gunstig dus mijn duivelse plan […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,10],"tags":[],"class_list":["post-2420","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie","category-ome-arie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2420","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2420"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2420\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2425,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2420\/revisions\/2425"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2420"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2420"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2420"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}