Ome Arie kwam op zijn dooie akkertje en zijn fiets de hoek om. Zijn pet stond ietwat humeurig op zijn grijze krullen. Na de gebruikelijke rituelen; fiets neerzetten, rookbenodigdheden uit de fietstas pakken en met een zakdoek zijn plek op de bank schoonwrijven, ging hij zitten en stopte zijn pijp, maar niet voor een wat brommerig: \u201cGoeiemorgen.\u201d Ik had zojuist mijn pijp aangestoken en zat te genieten van het uitzicht op de haven en de geur van de verse tabak. Toen ook ome Arie\u2019s pijp een heerlijke lucht verspreidde keek ik opzij. \u201cNog last met zitten, ome Arie?\u201d, refereerde ik aan hetgeen trouwe lezers in het vorige verhaal konden lezen. (Anders in swartboek.nl)\u00a0 Ome Arie pafte nog even door en bromde toen: \u201cIk ben bij de dokter geweest.\u201d \u201cEn kon hij je helpen?\u201d was mijn belangstellende reactie. \u201cNoem dat maar helpen. En het is trouwens een \u2018zij\u2019. Of eigenlijk twee \u2018zijen\u2019. Het zijn twee vrouwelijke huisartsen die in deeltijd werken.\u201d Hij keek me nu aan en vroeg: \u201cU weet nogal veel, toch, meneer Ype?\u201d Ik vond van niet, maar daar reageerde hij niet op: \u201cWist u, dat mijn bloeddruk \u2018s zomers aanmerkelijk hoger is dan \u2018s winters?\u201d Dat wist ik niet. \u201cEn gisterenmiddag was\u2019ie behoorlijk hoog, dat heeft met het prachtige weer te maken\u2026\u201d Ik begreep er helemaal niets meer van, dus wachtte geduldig nadere uitleg af. \u201cMet dat warme weer dragen de dames nogal laag uitgesneden truitjes. Gisteren met bloeddruk meten boog de blonde deeltijddame voorover en toen ik in de diepte keek,\u00a0 werd ik een beetje duizelig door de hoogtevrees.\u201d Er kwam nu toch klein grijnsje. \u201cEn bij die donkere is het dal ook niet veel minder diep.\u201d Ik kon er wel om lachen, zeker toen hij er zachtjes aan toevoegde:\u00a0 \u201cIk noem ze altijd \u2018de Alpenzusjes!\u2019\u201d Hij trok aan zijn pijp en we keken hoe een paar jochies speelden met een rubberbootje in de haven. \u201cAfijn, ik kreeg mijn gebruikelijke preek over de risico\u2019s van roken en dat ik af moest vallen en meer moest bewegen. Maar toen kwam het ergste.\u201d Hij wachtte even om het dramatische effect te versterken. \u201cRiek was meegegaan en dat vond ik al een beetje gek, maar die moest die brilslang zo nodig vertellen, dat ik zo lang over een plas deed.\u201d \u201cMaar dat doet ze, omdat ze zich zorgen over je maakt, ome Arie.\u201d pafte ik een strenge rookwolk. \u201cDat is helemaal niet nodig!\u201d weer-pafte ome Arie: \u201cIk zit graag lang op de pl\u00e9 omdat ik daar tenminste ongestoord mijn krantje kan lezen, zonder dat Riek de hele tijd tegen me aan zit te kletsen!\u201d Ik lachte nu hardop, maar zei gelijk bezorgd er achteraan: \u201cHeb je dat ook tegen die dokter gezegd?\u201d \u201cJa,\u201d was het korte antwoord, \u201cWaar Riek bij zat?!\u201d reageerde ik bewonderend; \u201c Dat is lef hebben!\u201d Ome Arie knikte: \u201cMaar dat hielp weinig, want dat alpenzusje wilde me toch graag onderzoeken.\u201d Hij keek benauwd. Ik begreep het: \u201cIk weet het, ome Arie, met zo\u2019n plastic handschoen en dan je achterste in op zoek naar je prostaat.\u201d Hij knikte. \u201cGelukkig viel het wel mee, en ze heeft me gelijk zalf voor mijn brandblaren gegeven.\u201d Hij ging even verzitten ter ondersteuning van zijn zitvlak-lijden. Ik kon er wel om lachen: \u201cEn heb je een verwijzing gekregen voor een uroloog?\u201d \u201cNee,\u201d en met een glimlach opzij: \u201cWel probeerde ze ons naar een relatietherapeut te krijgen, want Riek zat na mijn pl\u00e9-bekentenis te koken op haar stoel. Maar ik vond, dat ik voor die grap al genoeg gestraft was door die berggeit!\u201d<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ome Arie kwam op zijn dooie akkertje en zijn fiets de hoek om. Zijn pet stond ietwat humeurig op zijn grijze krullen. Na de gebruikelijke rituelen; fiets neerzetten, rookbenodigdheden uit de fietstas pakken en met een zakdoek zijn plek op de bank schoonwrijven, ging hij zitten en stopte zijn pijp, maar niet voor een wat […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,10],"tags":[],"class_list":["post-2275","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie","category-ome-arie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2275","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2275"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2275\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2284,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2275\/revisions\/2284"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2275"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2275"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2275"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}