Tot mijn ongenoegen werd \u2018ons\u2019 bankje bij de haven bezet door een stel van middelbare leeftijd, dat behoorlijk klef zat te doen. Ze zaten aan elkaars ijsje te likken, waarbij een substanti\u00eble klodder van h\u00e1\u00e1r bosvruchtenijs op z\u00edjn shirt duidelijke sporen achterliet. Ik zag het petje van ome Arie parmantig boven de kade uitsteken en voegde me bij hem. Hij stond met een glimlach en zijn linkerhand in zijn zak (hij is qua pijp rechtshandig) op een steiger te kijken bij een paar jochies die met kleine werphengeltjes op een steiger stonden te vissen. Hij was goedgemutst en zei met een grijns op zijn verweerde kop: \u201cIk denk niet dat er veel vis hier zit, jongens!\u201d De gastjes keken ietwat verstoord op. Ome Arie ging pseudoserieus verder: \u201cDie zijn w\u00e9l allemaal weer naar school!\u201d Het bleef even stil, toen lachten de loze vissertjes uit beleefdheid. Ze vonden de aandacht van de oude baas toch wel leuk en gingen zich een beetje uitsloven. \u201cKijk eens hoe ver ik kan gooien!”, riepen ze om het hardst en wierpen uit volle macht hun aas de haven in. Er volgde \u00e9\u00e9n plons. En een sissend geluid. Het haakje van de verliezende werper was blijven haken. In de naast het onfortuinlijke jochie liggende rubberboot. Ome Arie keek mij aan en ik keek ome Arie aan. “Volgens mij heeft die ene toch wat aan de haak geslagen…”, zei ik, “Daar ben ik ook bang voor!” antwoordde ome Arie. Toen we weer naar het zinkende schip keken waren de jongetjes vertrokken. \u201cWat nu?\u201d, zei ome Arie. \u201cDe havenmeester bellen!\u201d, opperde ik. Ome Arie keek wanhopig. \u201cToevallig ken ik hem goed\u201d, zei ik, wat voor een lichte afname van de druk zorgde. Ik zette de speaker van mijn telefoon aan. \u201cHavenmeester\u201d, klonk het met een rustgevende, mij bekende stem, \u201cwaar kan ik u mee helpen?\u201d V\u00f3\u00f3r ik iets kon zeggen riep ome Arie: \u201cd\u2019er is een boot aan het zinken!\u201d \u201cOei\u201d, klonk het aan de andere kant, \u201cDat is niet best. Ik kom er zo aan! Loopt\u2019ie snel vol?\u201d \u201cVol!?\u201d, riep Arie verontwaardigd, \u201cHij loopt leeg!\u201d \u201cMaar wat is dan het probleem?\u201d, vroeg onze havenmeester verbaasd. Ik besloot het gesprek even over te nemen om deze communicatiestoornis op te heffen. Er werd nu beter begrepen en de havenautoriteit was snel ter plaatse. Gelukkig ging het kleffe stel weer weg en konden we vanaf het bankje zittend toekijken hoe de slimme havenmeester het gaatje provisorisch dichtte met een fietsbandenplakkertje. Ome Arie kwam tot rust en zei, met zijn pijp in de richting van de vertrokken Romeo en Julia wijzend. \u201cHet is voor hem te hopen, dat hij van bosvruchtenijs houdt!\u201d Ik was stomverbaasd, dat hij de vlek ook gezien had, maar begreep zijn opmerking niet. Hij legde uit: \u201cHet was duidelijk geen echtpaar\u201d. Ik was hem helemaal kwijt. \u201cWant dan had ze razend boos op hem geweest. U bent toch ook getrouwd, meneer Ype?\u201d Ik knikte beamend. \u201cEn ik hoorde haar niet schelden!\u201d maakte ome Arie zijn redenering af, en trok aan zijn pijp. Ik begon hem te begrijpen. De onfortuinlijke echte echtgenote zou bij thuiskomst die vlek niet met open armen ontvangen. En als hij niet van bosvruchtenijs hield moest hij toch iets uitleggen. \u201cSlim, ome Sherlock\u201d, zei ik, \u201cheel slim!\u201d Ome Arie trok met een big smile aan zijn pijp. \u201cBovendien had zij geen trouwring om en hij wel!\u201d Ik moest lachen om zijn opmerkzaamheid. \u201cJe blijft me verbazen, ome Arie!\u201d En stak opnieuw de brand in mijn pijp.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tot mijn ongenoegen werd \u2018ons\u2019 bankje bij de haven bezet door een stel van middelbare leeftijd, dat behoorlijk klef zat te doen. Ze zaten aan elkaars ijsje te likken, waarbij een substanti\u00eble klodder van h\u00e1\u00e1r bosvruchtenijs op z\u00edjn shirt duidelijke sporen achterliet. Ik zag het petje van ome Arie parmantig boven de kade uitsteken en […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,10],"tags":[],"class_list":["post-2154","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie","category-ome-arie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2154","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2154"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2154\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2161,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2154\/revisions\/2161"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2154"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2154"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2154"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}