Er zaten kleine spettertjes op het windscherm van mijn scooter toen ik langs de haven reed. Het was net een beetje gaan regenen. Het bankje was leeg, maar gek genoeg rook ik wel de onmiskenbare geur van de pijp van ome Arie. Ik hield even in en meende een rookwolkje te zien opstijgen uit de haven. Van achter de kademuur kringelde het omhoog. Ik stopte, zette mijn scooter neer en, gedreven door mijn nieuwsgierigheid, welke zelfs sterker was dan mijn hekel aan regen, liep richting de rand van de kade. Het was laag water en daar beneden zat ome Arie, in een boot onder de kap (een tent over de voorzijde van een vaartuig). \u201cHa, meneer Ype!\u201d riep hij enthousiast, toen hij mij gewaarwerd. \u201cOme Arie\u201d, groette ik terug. \u201cKom erbij, kerel, hier is het droog!\u201d Hij had het duidelijk naar zijn zin. Ik stuntelde een ijzeren trapje af naar de steiger en klom moeizaam aan boord. \u201cEen zalmschouw\u201d, zei ik, \u201cDie zie je steeds minder\u201d. \u201cEen zalmdrijver\u201d, verbeterde ome Arie, en trok aan zijn pijp. \u201cZe worden vaak \u2018zalmschouw\u2019 genoemd, maar hebben niet de voor een schouw typerende platte boeg.\u201d Uit zijn mond klonk het niet eens belerend. Hij gebaarde, dat ik naast hem kon gaan zitten onder de beschutting van de tent. \u201cDeze is vroeger van mij geweest, maar ik heb hem aan neef Arie gegeven. Die is even op mijn fiets suiker aan het halen voor de koffie. Hij wees op een klein rond, ijzeren potkacheltje, waar een ketel op stond, waar het begin van stoom uit het tuitje kwam. \u201cEen echt duveltje! Dat is leuk!\u201d, doelde ik op het antieke geval. Ome Arie glunderde. Toen het water kookte schonk hij het heel voorzichtig in een ouderwets Melitta-filter, waarin de koffie. Inmiddels had ik ook mijn pijp gestopt en opgestoken, maar de heerlijke geur van koffie verdrong de rook. Niet lang daarna verscheen neef Arie. Het was de jongere uitgave van zijn oom. Hij droeg net zo\u2019n petje, ook een beetje scheef, zij het op nog geen grijze krullen. We dronken koffie, rookten pijp (ook neef Arie!) en genoten van de beslotenheid van de kap en het uitzicht op de neerkomende waterdruppels, die belletjes vormden in het water van de haven. \u201cNormaal lig ik in Woudrichem\u201d, zei neef Arie, \u201cmaar \u00e9\u00e9n keer per jaar probeer ik met de boot hier langs te komen om een pijpje te kunnen paffen met ome Arie.\u201d Hij trok aan zijn korte kromme pijpje. Ik mocht hem nu al. \u201cHeeft ome Arie al verteld, dat deze boot vroeger van hem was?\u201d Ik knikte. \u201cEn dat ze er vroeger mee gingen paling-peuren?\u201d Ik schudde nu mijn hoofd en keek vragend ome Arie aan. Die zat met een grote grijns op zijn gezicht met de zoete herinnering. \u201cEn dat mocht eigenlijk niet\u2026\u201d glom deze. \u201cWanneer we dan midden in de nacht met een beun vol paling terugkwamen de haven in, stond de veldwachter al bij onze ligplaats.\u201d Hij trok aan zijn pijp. \u201cTenminste, hij dacht, dat onze beun vol paling zat, maar daar zat een enkel zielig brasempje in, niet voldoende voor een bekeuring\u201d. Neef Arie kende het verhaal, en ging verder; \u201cDie paling hadden ze onderweg, ergens in de buurt van de \u2018Oude Tol\u2019 verstopt!\u201d Ome Arie ging verder: \u201cEn die gingen we dan de volgende dag ophalen, gewoon op de fiets.\u201d Oom en neef hadden duidelijk plezier door dit verhaal. \u201cBij voorkeur op een zondag, want dan zat heel het dorp met gebogen hoofd in de kerk. Dus ons kon niks gebeuren!\u201d Ome Arie zat nu echt te lachen, \u201cTot op een kerstzondag. Er waren toen waren vanwege de drukte twee diensten achter elkaar, en de veldwachter was na de vroege dienst gelijk naar de \u2018Oude Tol\u2019 gegaan.\u201d Neef Arie maakte af: \u201cEn ome Arie en zijn maats haalden net nietsvermoedend het leefnet uit het riet, toen de veldwachter in zijn zwarte pak achter hen stond!\u201d Ik moest ook lachen, want ik zag het tafereel v\u00f3\u00f3r me. Neef Arie schonk koffie in en we genoten. \u201cHebben jullie nog een grote bekeuring gekregen?\u201d Ome Arie lachte nu hardop: \u201cNee, de veldwachter nam de paling in beslag, en wij konden gaan, zogenaamd, omdat hij zijn bonnenboekje niet bij zich had!\u201d Ik begreep het. \u201cMooi, verhaal\u201d, zei ik en stak opnieuw de brand in mijn pijp. \u201cMaar het gaat nog verder!\u201d, riepen de Aries in koor. Ik keek waarschijnlijk erg verbaasd, want ze schoten allebei in de lach. \u201cDe veldwachter nam de paling mee naar huis en is de hele tweede kerstdag de vis aan het roken geweest in zijn schuurtje. Hij had dienst met Oud en Nieuw en het vooruitzicht op een maaltje gerookte paling met zijn collega op het bureau was zeer aangenaam.\u201d Neef Arie gniffelde en ging verder; \u201cMaar dat ging niet door!\u201d Weer gelach, en mijn verbaasde kop deed hen nog luider lachen. \u201cTante Riek had medelijden met ons. Ze kende de vrouw van de veldwachter en toen ze haar de volgende dag bij de bakker tegenkwam, zei ze tegen haar, dat ze blij was, dat de veldwachter de paling in beslag genomen had. Toen die vrouw verbaasd keek, zei Riek, dat ze paling, die waarschijnlijk uit de sloot bij de begraafplaats kwam, omdat aal prima gedijt in lijkenwater, niet zou willen eten. Dat mens heeft toen ze thuiskwam, helemaal over de rooie, die paling gelijk in de vuilnisbak gegooid!\u201d Ome Arie zat nu bulderend te lachen: \u201cWaar wij, getipt door Riek, die lekkernij weer uitgejat hebben!\u201d De twee sloegen zich op de knie\u00ebn van het lachen. \u201cEn je kunt zeggen over die koddebeier wat je wilt, maar palingroken kon\u2019ie!\u201d<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Er zaten kleine spettertjes op het windscherm van mijn scooter toen ik langs de haven reed. Het was net een beetje gaan regenen. Het bankje was leeg, maar gek genoeg rook ik wel de onmiskenbare geur van de pijp van ome Arie. Ik hield even in en meende een rookwolkje te zien opstijgen uit de […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,10],"tags":[],"class_list":["post-2119","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie","category-ome-arie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2119","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2119"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2119\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2123,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2119\/revisions\/2123"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2119"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2119"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.swartboek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2119"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}